Ongevraagd advies… ojee!

im-a-big-helper

Wij zijn een helpend volk. Altijd al geweest en dat zullen we ook blijven. Lijkt heel fijn en goed, maar het is ook vreemd eigenlijk. Want als je het eens goed bekijkt werkt ‘helpen’ vaak niet zoals je wel zou willen.

Stel je voor: jij hebt ergens moeite mee. Je zegt dat ook: ‘Ik vind het moeilijk, hoe moet dat, ik kan het niet, ik weet het niet, ik durf het niet…’ enz. Je voelt je behoorlijk radeloos en hulpeloos en de persoon die bij jou is, luistert naar je. Dus je gaat nog even door met litanie.

De persoon die bij jou is, voelt zich al wat oncomfortabel worden. Hoe langer jij vertelt over je ellendige gevoel, hoe meer die persoon het gevoel krijgt dat ie iets moet doen. Dus op een bepaald moment komt het: ‘Weet je wat jij moet doen…’ Of:  ‘Ik zou dit en dit doen’. Of: ‘Oh ja, dat had ik ook ooit en toen heb ik dit en dit gedaan…’ Je kunt er zelf nog wel een paar verzinnen denk ik. Herkenbaar zover?

Nou daar zit je dan. Jouw gesprekspartner heeft inmiddels het gesprek overgenomen, overlaadt je met tips en ideeën en in het meest gunstige geval blijft het daarbij. In het ongunstige geval is je hele verhaal overgenomen en moet jij luisteren naar zijn of haar vergelijkbare ellende… Moet jij diegene plotseling weer gaan helpen…

Weet je, wij kunnen het gewoon niet aan als een ander het moeilijk heeft. We MOETEN helpen. We MOETEN iets doen. Maar feitelijk help je niet. Want als jij je verhaal wil doen en een ander komt ongevraagd met allerlei advies of met zijn eigen ellende er overheen, dan ben jij niet geholpen.

Je blijft aardig, maar inwendig denk je: ‘Dat maak ik allemaal zelf nog wel uit’. Dus je stamelt: ‘Ja maar, bij mij werkt dat net even anders’, ‘In mijn situatie is dat niet helemaal te vergelijken’ of: ‘Ik zal eens zien wat ik ermee zal doen’. Maar als je eerlijk zou zijn, zou het klinken als: ‘Wil je gewoon even naar me luisteren, me een beetje aandacht geven en verder niets zeggen en als ik echt hulp nodig heb, dan vraag ik het wel’.

Maar nee, wij zijn aardig voor elkaar, dus we zeggen niks. En daarmee is niemand geholpen.

Ik heb in de Jump Movement methode besloten om geen ruimte voor advies te maken. Geen reacties op elkaar, geen ongevraagde tips of ‘verhalen er overheen’. Niets van dat al. Ieder evenveel tijd per stap om antwoord te geven, geen interrupties, geen storingen, allemaal gelijk. En dat geeft dus heel veel ruimte. Hoewel elke stap gebonden is aan een beperkte tijd, ervaren deelnemers over het algemeen heel veel ruimte. Gewoon, omdat ze weten dat het hun tijd is. En dat ze niet hoeven te strijden om aandacht en tijd. Want ieder krijgt evenveel.

Het effect is magisch! Ik ervaar dat zelf ook elke keer weer… Magisch omdat, in plaats van dat je graag wil dat de ander je hoort, je plotseling jezelf hoort praten. En je luistert naar jezelf… En je hoort jezelf je eigen antwoord geven. En dat is magisch.

Probeer het een keer. Download het draaiboek en volg de stappen. Samen met een vriendin of vriend, met een buurvrouw of buurman, met je zus of je broer… of met een wildvreemd iemand. En laat me horen wat je ervan vond…Of je de magie hebt gevoeld…

Download hier het draaiboek

Vertel me hier wat je ervan vond 

Advertenties

5 gedachtes over “Ongevraagd advies… ojee!

  1. Boeiend, dat jumpen. Wat ik me afvraag: ik zie het voor me, maar juist níet in het voorbeeld dat je als introductie beschrijft. Zo’n gesprek tussen twee mensen. Dat leidt inderdaad vaak tot ongevraagde adviezen of het uitwisselen van nog meer ellende. Mijn idee: vragen stellen, waardoor de ‘klager’ zelf kan gaan graven naar antwoorden. ‘En wat maakt dat je je daar zo rot bij voelt?’, ‘Hoe zou je je situatie kunnen veranderen?’, ‘Wat wil je?’, ‘Wat belemmert je om dat te doen?’ En zo verder.

    Like

    1. Hallo Laurens,
      Dank voor je reactie! Jouw suggestie is geweldig; niet invullen en oordelen, maar juist in de vragenmodus zitten. Dat neigt al behoorlijk naar een coachgesprek… En dat is Jump zeker niet. Ik heb dit voorbeeld als een soort van metafoor gebruikt voor het andere uiterste van een Jump gesprek.

      Het Jump gesprek wordt gevoerd in een groepje van minimaal 2 en maximaal 6 personen. Je kunt je voorstellen wat er gebeurt als 6 mensen in gesprek zijn; dan is de chaos wel voor te stellen… Daarom zet ik een gestructureerd draaiboek neer, waardoor de mogelijkheid dat er werkelijk geluisterd wordt, veel groter is.
      Ik merk zo vaak dat de antwoorden op de vragen die jij noemt, maar die nooit gesteld worden in een Jump gesprek, vanzelf komen. En iemand hoort zichzelf…
      Leuk om zelf eens te doen!

      Nogmaals dank voor je aandacht en het meedenken!
      Groet, Ineke

      Like

  2. Wauww, wat herkenbaar.
    En inderdaad, heb ervaren, hoe moeilijk het ook is om je goed gemeend advies voor je te houden, dat gewoon luisteren en de ander de ruimte geven om zelf een oplossing te vinden echt helpt!
    Dus, “rode” doeners, adviseurs, coaches, opvoeders of gewoon vrienden, help de ander bij de oplossing door gewoon te vertrouwen.

    Like

  3. Ben erg positief over de tafel van één. Ben niet iemand die snel op de voorgrond treed, dus ook met praten stel ik mezelf achteraan. Schreeuwers hebben en krijgen dan vaak het woord of nemen het over. Maar nu bij de tafel van één krijg ik ook spreektijd net zoveel als een ander. We zijn allemaal gelijk, en er wordt geluisterd, want je moet eerst luisteren daarna kun je pas een antwoord geven, en soms mag dat niet en dat is ook fijn. Je zit niet altijd te wachten op een antwoord

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s