Eeuwige onzekerheid…

Sign-Uncertainty-Ahead

Onzekerheid. In mijn leven is er een soort van constant samenspel tussen onzekerheid en stoutmoedige dapperheid gaande. Ik illustreer:

In 2011 zag Jump het levenslicht… ik ontwikkelde de methodiek en ging ermee aan de slag. Voluit testen. Zien of het echt zo laagdrempelig, zelforganiserend en zelfbekrachtigend was als ik dacht dat het zou zijn.

Ik voelde me tot de eerste duizend deelnemers met name onzeker over de kwaliteit en de effecten. ‘Zo gemakkelijk kan het toch niet zijn?’ Ik twijfelde aan mezelf, aan mijn vermogen om iets groots neer te zetten en aan wat ik ontwikkeld had. Gelukkig kon ik dat ook kwijt, want man, wat heb ik een Jumps gedaan in die tijd. En bij bijna elk Jump gesprek kon ik wel iets vertellen over mijn onzekerheid, mijn zoektocht, mijn wanhoop over de vorm, mijn wantrouwen over positieve geluiden en over de kleine successen die ik ook voelde.

Hoeveel mensen zeiden niet dat ik moest genieten, dat het geweldig was en dat ik echt iets moois had bedacht. En ik geloofde het niet… Ik kon eigenlijk alleen maar denken ‘dit kan toch niet waar zijn…’

Nu zijn we meer dan 22.000 deelnemers verder. Vele duizenden positieve reacties, vele persoonlijke ervaringen, ontwikkelingen en successen verder is die onzekerheid kleiner geworden. Maar nog niet weg. Het blijft een aanraakbaar punt. Het blijft een kwetsbaar punt. Het blijft een punt.

En misschien is dat ook mooi. Dat ik blijf voelen dat het kwetsbaar is. Dat ik niet groter ben dan ‘het’. En dat ik in dienst ben van ‘het’. Dat is eigenlijk gewoon mooi.

In de meest onzekere periode was ik in LA en daar heb ik een Jump gedaan met 450 vrouwen tijdens een congres.  Ik heb kleine iPhone filmpjes gemaakt… gewoon om het te geloven. Soms kijk ik ze terug, om te zien dat het echt waar is.

Kijk je mee, for old times sake? En voor de toekomst. En voor mijn gevoel van (on)zekerheid. Of het nu voor eeuwig is of niet…

Advertentie

Het woord is aan Mech…

Mijn blog is deze keer voor iemand die ik een tijdje geleden leerde kennen. Mech. Zij is een stralende, goedlachse, prachtige en moedige vrouw uit Tilburg die ik leerde kennen bij de Ontbijtshow van De Tafel van één. Toen had ze nog geen ervaring ermee gehad, maar was ze vooral nieuwsgierig…

En wauw wat een power! Afgelopen week sprak ik haar weer en ze vertelde dat ze voor het blad van de EDS patiëntenvereniging een stuk had geschreven over haar ervaringen met De tafel van één. Ik las het vluchtig door en was geraakt door haar openheid en directheid. En ik vroeg of ik het mocht gebruiken. En dat mocht!

Ik wil het jullie niet onthouden…

De tafel van één

Ondanks mijn EDS en de beperkingen die ik daardoor heb, ben ik niet gemaakt om thuis tussen vier muren te blijven zitten. Ik ben niet afgekeurd, heb ruim een jaar in de ww gezeten en na een behoorlijke innerlijke strijd heb ik me eind 2012 ziek gemeld. Vanaf 1 maart 2013 zit ik in de ziektewet. Toch blijft het kriebelen om aan het arbeidsproces deel te nemen/ vrijwilligerswerk of iets anders nuttigs buitenshuis te doen. Maar waar begin je? Na meer dan 100 sollicitaties en even zoveel afwijzigingen had mijn zelfvertrouwen een flinke deuk opgelopen.

In het Stadnieuws van Tilburg stond een advertentie van De tafel van één. Er stond een korte uitleg waardoor ik geïnteresseerd raakte:

Veel vrouwen willen (weer) aan de slag, maar weten niet waar ze moeten beginnen. De tafel van één maakt vrouwen bewust van hun kwaliteiten en kansen en biedt perspectief op een opleiding, een baan, een eigen onderneming of vrijwilligerswerk. 

De opzet is eenvoudig: vrouwen komen vijf ochtenden bijeen, onder begeleiding van een tafelbuddy, om te praten over zichzelf en hun toekomst. Dankzij een bijzondere gespreksmethode inspireren en motiveren de vrouwen elkaar. 

Nieuwsgierig maar ook een beetje sceptisch heb ik me aangemeld. Eind februari was de eerste bijeenkomst en eind maart de laatste bijeenkomst. Ik was de enige deelneemster in een rolstoel maar al heel snel werd mij iets duidelijk. Ook al heb je een heel andere achtergrond, verschil in leeftijd, opleiding, woonomstandigheden, alle vrouwen herkennen dingen van elkaar, voelen zich verbonden, durven zich kwetsbaar op te stellen en gaan in hun eigen kracht staan. Dat gebeurde dus ook bij mij, tot mijn eigen verbazing.

Ik voelde me heel erg beperkt door mijn EDS, door mijn lichaam. Ik worstelde enorm met wat ik allemaal wil maar wat mijn lijf niet meer (goed) kan. Door de gesprekken aan De tafel van één ben ik vrijer geworden in mijn hoofd. Ik kan dat wat ik wil bereiken meer los zien van wat mijn lichaam wel of niet kan. Dat betekent niet dat ik nu mezelf alleen maar overbelast, juist het tegendeel. Ik ben wat liever voor mezelf geworden, geef meer toe aan wat mijn lichaam vraagt. Tegelijkertijd onderzoek ik wel hoe ik bepaalde dingen kan doen zonder de voor mij zo gebruikelijke zeven mijlslaarzen aan te trekken. Ging ik voorheen van A direct naar B, nu doe ik allerlei tussenstappen en vraag ik aan anderen wat meer hulp.

Terug naar iets nuttigs/zinnigs willen doen. Inmiddels heb ik me er een beetje bij neergelegd dat werken niet echt meer tot de mogelijkheden hoort. Er is wel iets voor in de plaats gekomen: ik ben zelf tafelbuddy geworden voor De tafel van één en heb onlangs een serie van 5 bijeenkomsten afgerond.

Was de eerste keer voor mij als deelneemster een bijzondere ervaring, de tweede keer als buddy heeft me echt versteld doen staan. Wat een mooie, sterke, grappige en creatieve vrouwen. Echt geweldig om te merken dat er zo snel saamhorigheid, begrip en respect voor elkaar ontstaat. Maar het meest bijzondere: wat een enorme powerboost is dit!  De vrouwen voor wie ik tafelbuddy ben geweest waren zo enthousiast dat ze allemaal gevraagd hebben of we elkaar kunnen blijven zien en dat is inmiddels al bij mij thuis gebeurd. De volgende afspraak is ook meteen weer gemaakt.

Ik kan het echt uit de grond van mijn hart aan iedereen aanbevelen!

Mech Nieuwkamp- van Kempen

De tafel van één staat inmiddels al in veertien steden: Alkmaar, Almere, Amersfoort, Delft, Deventer, Doetinchem, Haarlem, Helmond, Hengelo, Eindhoven, Enschede, Groningen, Nijmegen en Tilburg.

Wil je meer weten, kijk dan op de website: http://www.detafelvaneen.nl/

De tafel van één is een initiatief van WOMEN Inc. in samenwerking met het Ministerie van OCW, gemeentelijke overheden en maatschappelijke organisaties.

Jump Movement is betrokken omdat de Jump Movement methode gebruikt wordt als hulpmiddel om vrouwen met elkaar in gesprek te brengen.

Inmiddels hebben duizenden vrouwen meegedaan en zijn honderden buddy’s opgeleid om met hun groepje samen het Jump Gesprek te doen.

Afbeelding

%d bloggers liken dit: