Bij je kladden…

angst_paniek

Ik hyperventileerde van mijn 18e tot mijn 38e.

Soms intensief, soms subtiel, maar ik kende periodes dat ik niet de straat op durfde, dat ik constant dacht dat ik dood zou gaan.

Ontelbare keren heb ik bij de huisarts gezeten met de stellige overtuiging dat ik echt iets vreselijks mankeerde; minstens zou ik vroegtijdig sterven, mijn kleine kinderen zonder moeder achterlatend. Ik had hele scenario’s in mijn hoofd van hoe dat zou zijn. En ik vond het ook gedoe. Ik dacht; ik kan hier nu niet sterven, dat is teveel gedoe, dan zadel ik hier iedereen op met problemen, dat is niks. En dan liep het met een sisser af…

Ik herinner me mijn aller- allerlaatste paniekaanval. Ik reed naar Zeeland. Ik zou een training geven en ik was compleet in paniek. Ik reed zwetend over een Zeeuws landweggetje en ik kon  mezelf alweer in de sloot zien rijden, met alle gevolgen van dien.

Tot ik het wel ZO beu was…. En ik pakte mezelf bij mijn kladden en zei hardop; ‘Zo, hoe vaak heb je nu al de gedachte gehad en geloofd, dat je dood zou gaan? Nou?’ ‘Uhm… minstens 500 keer…?’ Ik zuchtte. ‘En hoe vaak ben je nu ECHT doodgegaan? Nou?’ ‘Uhm… nog nooit…?’ Ik bleef even stil. En toen zag ik het pas… ‘Ok. Dus het is bullshit!! Stop er mee!’

Ik kreeg lucht, het werd licht en ik heb nooit meer een paniekaanval gehad. Nooit meer. Ik leef. En ik ben van plan om nog heel veel te leven. En heel lang. En als het nodig is, pak ik gewoon mezelf weer bij mijn kladden.

 

Advertentie

How to build a community

strijp-s

Strijp-S in Eindhoven. Ik woon er sinds een klein jaar en werk er al ruim 4,5 jaar. Ooit de verboden stad, hekken om een Philips terrein waar je echt alleen maar in mocht met pasje en toestemming van…

Nu een urban gebied van ruim 21 ha groot. Grote witte betonnen fabrieksgebouwen afgewisseld met stenen gebouwen. Allemaal hoog, groot, imposant en industrieel. Daarbinnen huizen de meest interessante ondernemers en bewoners. Creatieven, innovatieven, communicatieven, techneuten, therapeuten, experts, adviseurs en wat dies meer zij. En zij hebben allemaal één ding gemeen; ze zijn er trots op om hier te zijn!

Ik woon met mijn man in een van de gebouwen in een loftwoning. Urban living heet dat… één grote ruimte, geen kamertjes waar je je in kunt verstoppen. Open, groot en ook imposant. Het is heerlijk!

En met ons wonen er nog een kleine 500 andere bewoners in vergelijkbare lofts. In een tijdsbestek van een aantal maanden streken we hier neer. En wat een beweging heeft dat veroorzaakt!

In korte tijd herrees hier niet alleen een nieuwe stadswijk die bewoond werd, maar ontstond ook een community met de meest uiteenlopende initiatieven van bewoners. Een dwars doorsnede van hoe de community zich vormt…

Facebook is ons communicatiekanaal. We delen informatie, vragen om hulp, bieden spullen te koop of gratis aan, nodigen elkaar uit voor feesten en activiteiten en zijn er voor elkaar als dat nodig is. Er zijn diverse groepen voor diverse doeleinden.
Een groep voor diertjesliefhebbers, een groep per verdiepingsvloer, een groep waarin uitgewisseld wordt over het tot stand komen van een boek, een groep voor het bestuur, een groep voor leuke en gezellige activiteiten… en een groep om calamiteiten te delen. Ook dat is er. Bijna real time wordt er gereageerd op deze groepen, het voordeel is dat we snel op de hoogte zijn van zaken die spelen, overlast die wordt veroorzaakt en er vindt op gezette tijden een soort van maatschappelijke discussie plaats. Daarnaast wisselen we onduidelijkheden uit over warmtevoorziening, werking van systemen in het gebouw, schade of overlast rondom de gebouwen. Social community in optima forma.

Maar ook in real life is er veel te doen; projecten als ‘Gluren bij de Buren’, waarin mensen hun loft open kunnen stellen om te laten zien aan andere buren. ‘De Nada’, een ruilsysteem voor diensten , klussen, hulpvragen en aanbod. ‘Buurthui-S’, een plek in wording waar alle belanghebbenden op Strijp-S de ruimte kunnen gebruiken om elkaar te ontmoeten of bijzondere dingen te doen. ‘Pop-Up Borrel’ voorzien van de ‘Pop-Up bar’, die op de meest bijzondere plekken in de gebouwen Op-Pupt om bewoners met elkaar in contact te brengen. ‘Lozjee A&G’ voorziet in logeerruimten voor de bewoners, zodat hun gasten niet ergens op een matje of op de bank hoeven te slapen, maar comfortabel kunnen overnachten. Ontelbare BBQ’s op de daktuinen, muziekavonden, hardloopsessies, yoga, party’s etc. etc. etc. Social community in optima forma.

How to build a community? Gewoon beginnen! Samenwerken, elkaar vinden, open staan, creatieve ideeën spuien en niks gek vinden. Je oordeel uitstellen. Learning by doing. En genieten!

Ik wens ons allen hier op Strijp-S weer een bijzonder jaar waarin ontmoetingen en gezamenlijke activiteiten hoog op de agenda staan. Niet alleen praten, maar vooral doen!

strijp-s.2

Trots

trotsAls je wel eens een Jump hebt gedaan weet je dat bij stap 2 deze vraag komt: ‘Waar ben je trots op? Deel eens een succes wat jij helemaal zelf voor elkaar hebt gekregen’. En hier haperen veel mensen. Ik soms ook.

Ik heb geleerd om trots te zijn op anderen, niet op mezelf. Trots op jezelf zijn is egoïstisch, narcistisch en dus niet ok. Ken je Meneer Cactus nog met ‘applaus voor jezelf!’ Kinderen vinden het normaal om te doen en als wij het doen, wordt het ‘Amerikaans’ genoemd. Die opmerking krijg ik heel vaak van mensen die een Jump meedoen, want bij de 2e stap is in het draaiboek beschreven dat degene die haar of zijn trots heeft gedeeld, een applaus krijgt van iedereen.

En hoe zit dat nu? Waarom haper ik? Waarom haper jij…?

Ik weet dat vele overtuigingen over wat ik over mezelf  denk hieraan ten grondslag liggen. Ik kan zo een hele serie opsommen: ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg / wie voor een dubbeltje geboren is, wordt nooit een kwartje / ons soort mensen doet dat niet / gewoon je beurt afwachten / je kop niet boven het maaiveld uitsteken / etc. etc. etc.’

Deze overtuigingen zijn nog maar een beginnetje. En ze zijn er. Ze zijn er al jaren en ze gaan voorlopig ook niet weg. Zou ik niet eens proberen ook. Ik merk dat het fijn is om er ervaringen naast te gaan plaatsen die fijner voelen, overtuigingen over mezelf plaatsen die leuker zijn, die me een goed gevoel geven. Hoe onwennig ook. De enige manier om trots te kunnen voelen over iets van jezelf is oefenen… oefenen en nog eens oefenen.

Dus: Vaak een Jump doen, voelen wat er gebeurt bij stap 2 en toch doen. ‘Feeling scared shitless and do it anyway!’ download hier het draaiboek van Jump Movement, zoek een paar mensen om een Jump te doen en oefen! Veel plezier. En applaus!!!

En ter inspiratie nog een keer het gedicht van Marianne Williamson, want dat helpt ook!

Onze diepste angst is niet dat we onvolmaakt zijn.
Onze diepste angst is dat we immens krachtig zijn.

Het is ons licht, niet ons duister dat ons het meest beangstigt.
We vragen ons zelf af;
Wie ben ik, om briljant, slim, talentvol en prachtig te zijn?

Maar waarom niet?! Je bent een kind van God.
Je dient de wereld niet met valse bescheidenheid.

Er is niets verhevens in, jezelf klein te maken,
zodat andere mensen zich niet onzeker zullen voelen.

We zijn allemaal bedoeld om te stralen, zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie van God, die in ons is,
tot uitdrukking te brengen.
Dit is niet slechts weggelegd voor een enkeling van ons,
maar voor ons allen.

Als we ons eigen licht laten schijnen,
geven we onbewust anderen de vrijheid dit ook te doen.
Wanneer we bevrijd zijn van onze angst,
zal onze aanwezigheid automatisch anderen bevrijden.

Het hoeft nergens op te lijken

eenzaam

Mijn leven lijkt nergens op…

Ik vertelde op oudjaarsdag aan iemand dat ik, toen ik 23 was, bijna dagelijks hyperventileerde. Ik durfde de straat niet op, ik was bang dat ik dood zou gaan, ik voelde me een grijs muisje, een niemand, een boerenkind uit Brabant. En ik vergeleek mezelf constant met anderen. Ik dacht; ‘Als ik nou maar meer op die en die zou lijken, dan zou ik me beter voelen’. Maar ik voelde me eigenlijk alleen maar dik, lelijk, nietszeggend en alleen…

Geen florissant gevoel, dat kan ik je wel zeggen. Ik was net gescheiden na een huwelijk van iets meer dan 2 jaar. Zat in de bijstand en ik was moeder van mijn zoon van 2. En ik was 23. De wereld om me heen zag er anders uit. Meiden van mijn leeftijd deden heel andere dingen. En ik kon alleen maar denken; ‘Hier klopt iets niet’. Ik voelde me zitten op de bodem van een putje. Alleen, eenzaam, hopeloos en klein. En op een bepaald moment was mijn gedachte: ‘Ik kan alleen maar omhoog nu, erger kan het niet meer worden’.

Dus ik ging aan de slag. Ik besloot alles op alles te zetten en te gaan bouwen aan mijn toekomst. Ik besloot dat het nergens op hoefde te lijken, omdat het toch al nergens op leek. Dus ik begon!

Ik startte een studie in Nijmegen en krabbelde overeind. Hyperventileerde nog jaren, maar worstelde me daar doorheen. Iets in mij was sterker dan de angst; hoewel die met tijden behoorlijk was… Maar ik stapte er overheen. Ik ging door en vond een baan zodat ik uit de bijstand kon. Ik kreeg mijn tweede kind als bewust ongehuwde moeder op mijn 29e en ik ging door. Goeie baan, nieuwe studie, voluit levend. En het leek nog steeds nergens op. Elke keer als ik dacht dat het ergens op moest lijken, kwam er wel weer een situatie waardoor ik dacht; ‘Het lijkt nergens op’.

Ik werd zelfstandig, ging me ontwikkelen en het hyperventileren stopte. Ik vond na jaren eindelijk rust en stabiliteit in een relatie en ik voelde me voor het eerst echt ok met wie ik was. En het leek nergens op.

Inmiddels is het een zegen geworden. Het lijkt nergens op en het hoeft nergens op te lijken. Het is namelijk wat het is… Want als het anders had moeten zijn, dan was het wel anders geweest…

‘Vuile stinkhoer…’

liefde

Nog nooit van mijn leven heeft iemand me zo genoemd en het was de meest bizarre situatie die je je maar kunt voorstellen. Het was een paar dagen geleden toen ik een dame tegenkwam in haar SUV…

Wat er gebeurde: Ik reed uit een parkeergarage. Boven aankomend, stond daar een grote vrachtwagen die van links kwam, waar een laadzone was. Ik zag dat van rechts een andere vrachtwagen kwam, maar die kon niet verder, omdat er een SUV geparkeerd stond op de rijbaan. Deze blokkeerde de weg voor de vrachtwagen rechts. En omdat de vrachtwagen niet weg kon, moest ik ook wachten. Alles stond klem.

Een paar tellen later komt er een dame op de SUV afgelopen, jogginkje en Uggs aan, beker koffie in haar ene hand, telefoon in haar andere hand en relaxt lopend. Ze stapt in haar auto, neemt een slokje koffie en gaat uitgebreid zitten, doet haar gordel om en lijkt geen enkele haast te hebben om te vertrekken.

Ok, ik doe mijn raampje naar beneden, ik denk ik help haar even, ze heeft het niet gezien. Dus ik wijs naar achter haar in de richting van de vrachtwagen die daar staat te wachten.

Ze opent haar raampje: “JA WAT!?” schreeuwt ze. ‘Uhm, er staat een auto achter je, je blokkeert….’ ‘EN WAT GAAT JOU DAT AAN?’ ‘Huh…?’ Ik ben sprakeloos… Ik wil haar eigenlijk alleen maar even helpen. Komt blijkbaar niet zo over.

Ik probeer het nog één keer: ‘Sorry hoor, we kunnen niet doorrij…’ “EN BEN JIJ VAN DE POLITIE OF ZO? WAAR BEMOEI JE JE MEE, VUILE STINKHOER!?’ En hup, raam dicht en weg is ze.

En ik? Helemaal verbouwereerd, mond vol tanden, met grote verbazing op mijn gezicht… ‘Did this just happen to me??’ Jeetje. Ik maak veel mee, maar dit is wel effe wat anders… Bijna Kerst. Vrede op aarde. Geldt dat ook voor nette dames in een SUV met een kopje koffie om 9 uur ’s ochtends? Blijkbaar niet.

En hoe heerlijk om te merken dat ik niet eens op de gedachte kwam om terug te schelden… Ik was echt te verbouwereerd en overrompeld. En weet je… die 20 seconden betekenen niks in mijn leven waarin gelukkig veel meer ruimte is voor complimenten en positieve bereidheid…

Fijne Kerst allemaal!

Eeuwige onzekerheid…

Sign-Uncertainty-Ahead

Onzekerheid. In mijn leven is er een soort van constant samenspel tussen onzekerheid en stoutmoedige dapperheid gaande. Ik illustreer:

In 2011 zag Jump het levenslicht… ik ontwikkelde de methodiek en ging ermee aan de slag. Voluit testen. Zien of het echt zo laagdrempelig, zelforganiserend en zelfbekrachtigend was als ik dacht dat het zou zijn.

Ik voelde me tot de eerste duizend deelnemers met name onzeker over de kwaliteit en de effecten. ‘Zo gemakkelijk kan het toch niet zijn?’ Ik twijfelde aan mezelf, aan mijn vermogen om iets groots neer te zetten en aan wat ik ontwikkeld had. Gelukkig kon ik dat ook kwijt, want man, wat heb ik een Jumps gedaan in die tijd. En bij bijna elk Jump gesprek kon ik wel iets vertellen over mijn onzekerheid, mijn zoektocht, mijn wanhoop over de vorm, mijn wantrouwen over positieve geluiden en over de kleine successen die ik ook voelde.

Hoeveel mensen zeiden niet dat ik moest genieten, dat het geweldig was en dat ik echt iets moois had bedacht. En ik geloofde het niet… Ik kon eigenlijk alleen maar denken ‘dit kan toch niet waar zijn…’

Nu zijn we meer dan 22.000 deelnemers verder. Vele duizenden positieve reacties, vele persoonlijke ervaringen, ontwikkelingen en successen verder is die onzekerheid kleiner geworden. Maar nog niet weg. Het blijft een aanraakbaar punt. Het blijft een kwetsbaar punt. Het blijft een punt.

En misschien is dat ook mooi. Dat ik blijf voelen dat het kwetsbaar is. Dat ik niet groter ben dan ‘het’. En dat ik in dienst ben van ‘het’. Dat is eigenlijk gewoon mooi.

In de meest onzekere periode was ik in LA en daar heb ik een Jump gedaan met 450 vrouwen tijdens een congres.  Ik heb kleine iPhone filmpjes gemaakt… gewoon om het te geloven. Soms kijk ik ze terug, om te zien dat het echt waar is.

Kijk je mee, for old times sake? En voor de toekomst. En voor mijn gevoel van (on)zekerheid. Of het nu voor eeuwig is of niet…

Ode aan Twisk…

Twisk; wie heeft er nog nooit van gehoord?? Ik nog niet voor februari van dit jaar. Per toeval kwam ik er terecht omdat ik met mijn nieuwe zakenpartners een paar dagen de hei op wilde om alle plannen uit te werken die we in ons hoofd hadden.

Dus, op naar Moeders Erf… Oftewel een heel leuk huis in de achtertuin van Anna Buisman. Een prachtig plekje, mooi gebouwd, heel veel licht… eigenlijk een soort loft in de weilanden. We konden aan het werk en binnen 3 dagen was het hele plan rond…

En deze week ben ik er weer. Nu met mijn lief! We hebben een weekje vrijgenomen en het plan is om eens heerlijk uit te rusten. Dat heeft me in het begin wat moeite gekost; het afkicken van een lange, drukke tijd duurde ietsje langer dan ik dacht. Pas na een dag of 4 voelde ik de ontspanning meer en meer. En kon ik gaan genieten…

Ik wil jullie dit plekje niet onthouden. In een zeer idyllisch dorpje met bijzonder mooie huisjes en boerderijen staat Moeders Erf. Het huisje past helemaal in de sfeer van het gebied, de bollenvelden, de pasgemaaide grasvelden, de stroomtram van Medemblik naar Hoorn. En overal watertjes, slootjes en kleine plasjes. Veel groen, veel lucht en veel windmolens… want dat gaat natuurlijk heel goed samen met de lucht.

Als je eens zin hebt in een weekje rust… check Moeders Erf in Twisk. Je zult er genieten.

Check deze link voor meer info…

Ben jij oma…??

Ja, ik ben oma… Dat heeft wel een heel andere klank dan wat iemand zou denken. Ik ben nog net geen 50, sta midden in een nieuw internationaal bedrijf en ik surf op de hoogste golf.

Nu zeg ik daarmee natuurlijk niet dat andere oma’s dat allemaal niet meer doen… hou me ten goede! Ik zie heel veel zeer actieve, leuke, spontane, hippe, eigentijdse en betrokken oma’s. Maar dat beeld van een ‘oma’ … ik raak het niet helemaal kwijt.

Ik had zelf twee hele lieve oma’s; Oma Sien, met haar knotje, eeuwige schort en altijd koken. En Oma Beth, die wat strenger was, maar dol op haar kleinkinderen. Allebei ‘stereotype’ oma’s. Lief, koektrommel, schuimpjes en degene die overal voor zorgde.

Tja, dat beeld past niet bij mij. Daarom raak ik soms ook in de war van deze term… Misschien moeten we er een nieuwe naam voor verzinnen, een naam die we door de kleinkinderen laten verzinnen. Omi, Omineke…. ik weet het niet. Ik ontkom er ook niet aan…

Laat ik er maar aan wennen; Bram is mijn kleinkind; ik ben dol op hem. Om de week op zaterdag passen we op en dat is bijzonder leuk. Hij is mijn rustpunt in mijn hectische leven. Ik laat alles uit mijn handen vallen en het allerleukste is eigenlijk gewoon om naar hem te kijken. Zien wat ie allemaal doet en ontdekt. En Jan en Sien hebben daar ook al een aardig steentje aan bijgedragen…

Dank voor de kleintjes, voor die mooie nieuwe mensjes die onze lijn voortzetten en vanuit ons komen. Ik ben er trots op en blij mee… En laten we ‘Oma’ maar gewoon aannemen… het is ook een eretitel…

Wat zou je doen met 35 miljoen?

Laatst zaten we zomaar gezellig met elkaar op de bank en ontstond het gesprek rondom de volgende vraag: “Wat zou je doen met 35 miljoen?” Met Nikita, Johnny en Jeroen akkerden we zo eens door deze vraag heen.

Ik merkte bij mezelf dat ik deze vraag wel eens eerder langs heb laten komen en dat ik toen vaak dacht: ‘O, mijn God, dat is echt teveel denkwerk, daar kan ik niet eens bij met mijn hoofd, dat is zooooveel, daar kan ik niet eens de rijkwijdte van voelen’.
We bleven eens fantaseren en we hadden allemaal heel leuke ideeën die we over elkaar buitelend deelden.

Toen we eenmaal voorbij waren aan: shop till you drop, huis(zen) kopen, vakantie naar een oneindig ver land, geld cadeau doen aan geliefden, goede doelen kiezen, eindelijk DIE auto kopen, nieuwe meubels, enz. werd het een poosje heel stil…
Tja, dan hebben we nog minstens 30 miljoen over… ‘O jee, wat doen we daar dan mee?
Lichte paniek bij iedereen; het is wel heel veel geld… Hoe moet dat?’ We belandden ietwat in zorgenland; ‘O jee, dan moeten we wel een aantal goede adviseurs hebben om ons te helpen dat goed te doen. En we moeten oppassen dat niet allerlei mensen misbruik van ons gaan maken. En waar zetten we dat geld dan neer, in Zwitserland, of toch beter op de Kaaimaneilanden….’ In een keer was het minder zorgeloos, maar gingen we meer in de modus van: ‘nou, doe eigenlijk maar niet, het brengt ook wel gedoe met zich mee…’
Oeps, het gesprek voelde in een keer zwaar en lastig…

Totdat…

…ik een denksprong maakte waar ik ERG blij van werd… De lucht klaarde op en de hele stemming verschoof van depressief en moedeloos, bijna wanhopig, tot sprankelend, energiek en inspirerend!

Waar ik met op kwam was met name om projecten te gaan verzinnen die anderen iets opleveren; ondersteunen bij ontwikkeling, groei en het werkelijk empoweren van anderen. Ik zag mezelf helemaal dienend aan anderen, bedrijfjes steunen, projecten opzetten, nieuwe spannende, nog nooit vertoonde ideeën bedenken en uitwerken die iets kunnen betekenen voor anderen. En daar leek geen eind aan te komen! Anderen helpen het beste uit zichzelf te halen, volop levend, volop voelend alsof het je meest uitdagende project is om te doen.

Ik werd er erg blij van!! En plots ontdekte ik NOG iets heel interessants: ‘Ik DOE dat al, ik BEN daar al mee bezig, ik BEN al aan het werk om anderen te empoweren, om mensen te helpen hun eigen kracht te zien en die op te pakken… Wauw! Daar heb ik niet eens 35 miljoen voor nodig… Ik doe het al… binnen Papillon werken we aan eigenaarschap nemen, ik ben Jump! aan het opbouwen, ik geef Avatartrainingen, ik ben moeder, ik coach mensen zodat ze kunnen groeien, ik besteed mijn leven aan het helpen van anderen.’
Wauw en nog eens wauw! Wat een geweldig mooie ontdekking… Dus, voor mij niet persé 35 miljoen, ik doe het al met wat er nu is, ik heb eigenlijk alles wat ik nodig heb om gelukkig te zijn en een zinvol leven te hebben. Geweldig! Voelde me plots erg dankbaar voor wat mijn leven tot nu toe is en heb bergen goede moed voor de toekomst. Dus, die 35 miljoen, zullen we die in 3500 stukjes hakken en veel meer mensen blij maken?

…Alhoewel; shop till you drop in NYC is toch ook niet te versmaden… Laten we eerlijk wezen…

Allemaal Oenen

Vandaag een zeer mooi voorbeeld van hoe communicatie (niet) werkt:

In ons huis is een schilderploegje aan de slag om de bovenverdieping een beetje op te knappen. We gaan immers ons huis verkopen, dus we willen dat het er wat strakker uitziet.
In de voorbereiding daarvan stemde ik met Jeroen af dat het dezelfde kleur zou worden als beneden. (*niet definierend wat ‘beneden’ precies inhoudt)
Zo gezegd, zo gedaan. De schilders naar binnen, Jeroen naar de verfwinkel en aan de slag. 3 dagen verder: alles zit mooi in de lak, echter, ik heb wel een vreemd gevoel bij de kleur… Het lijkt wel heel wit.. Ik denk nog; ‘Dat zal de grondverf wel zijn’. (*niet afstemmend of dat werkelijk zo is..)

Dus vandaag komt de aap uit de mouw: Ik hoor dat het geen grondverf is, maar de echte uiteindelijke lak.
Ik: ‘Wat…? Dat is niet de goeie kleur!’
Jeroen: ‘Het is toch dezelfde kleur als in de woonkamer? Dat was toch de bedoeling?’
Ik: ‘Niet als de WOONKAMER, als de HAL…!’
Jeroen: ‘Ja, dat heb je niet gezegd…’ (*klopt)
Ik: ‘En die bekisting doen ze die niet?’
Jeroen: ‘Welke bekisting?’
Ik: ‘Die de afscheiding tussen de hal beneden en boven aangeeft. Dat zijn dus nu al 3 kleuren…’
Jeroen: ‘Dat wist ik ook niet..’
Ik: ‘Die schilders zijn ook echte Oenen, dat ze dat niet even melden, of vragen of die bekisting ook moet…’
Jeroen: ‘Ja klopt, Oenen…’
Ik: ‘En jij bent ook een Oen, jij checkte ook niet wat ik precies bedoelde’
Jeroen: ‘Is ook weer waar’
Ik: ‘En ik ook, want ik checkte ook niets, ging mijn eigen gevoel ook niet na. Dat liet ik voor het gemak ook maar even links liggen’

Dus: allemaal Oenen. Blij toe. Ik gelukkig ook. Het vingertje wijst gewoon ook weer naar mij. Voelt toch beter. Sorry Jeroen, sorry schilders, sorry mezelf.
Have a nice day!

ps. klein plaatje van onze moooooie hal…

Wat te doen bij plankenkoorts?

Boy With Stage Fright

Geruime tijd is een van mijn dromen om op het podium te staan. Ik wil spreken. Natuurlijk spreek ik al jaren, zo’n 46 om precies te zijn. Ik spreek tegen alles wat beweegt zo ongeveer, maar dat is het niet soort van spreken wat ik bedoel.

Ik bedoel spreken op een podium. Een verhaal vertellen, iets zeggen over mezelf wat anderen weer helpt om geïnspireerd te zijn en te groeien.
Mijn droom startte vorig jaar toen ik op ‘Het Bal der Beloften’ was bij Talentfirst in Amsterdam. Iedereen werd uitgenodigd om een droom van zichzelf mee te brengen en die avond net te doen of we 5 jaar vooruit waren in de tijd en de droom ook werkelijkheid was.

Ik vertelde daar over mijn concept Own_It. Ik had inmiddels een boek geschreven en ik sprak op grote podia met vele grote namen. Mijn leven zou bestaan uit reizen en spreken.

Op die avond kreeg iedereen 2 minuten de tijd om zichzelf -in de toekomst plaatsend- even voor te stellen. Ik trok de stoute schoenen aan en hup! op het podium. Ik genoot! Ik was onvoorbereid, maar erg dicht bij mezelf en spontaan.
Het ging erg lekker en de reacties uit de zaal waren verbluffend leuk en enthousiast! Daar wil ik dus meer van…

Ondertussen ging het gewone leven door en kende ik wel een aantal inspirerende sprekers die ik als voorbeeld zag. Een daarvan was Stephen Covey, met name om de inhoud van zijn verhaal en Remco Claassen om de manier waarop hij zichzelf neerzet op een podium. Ik heb Remco 5 minuten gezien op een podium en voelde meteen iets van ‘Hé, dat lijkt m’n broer wel’. Oftewel: ‘He dat lijk ik wel’

Via Huub van Zwieten kwam ik in contact met Remco en mocht meedoen aan zijn masterclass ‘Spreek’. Een dag waarin ik een aantal technieken leerde omtrent spreken en beïnvloeden. Bijzonder boeiend!

De volgende stap: Stand Up Inspiration van Martijn Aslander en Anja Wassenaar. Een bijzonder leuke avond met sprekers, ervaren en beginnend. Het thema van de avond was ‘Confessions of a speaker’. Ik er naar toe. Toomler in Amsterdam, het mekka van vele sprekers en stand up comedians.

Voor de pauze genoot ik van een interview met Arko van Brakel, ondernemer en spreker. Over zijn ervaringen, over zijn fouten en over zijn successen. Leuke vent, sprekend.

Na de pauze; ik als eerste aan de beurt! Best spannend. Heb de hele weg van Eindhoven naar Amsterdam zitten oefenen op mijn 3 minuten spreektijd. Bij Abcoude zei ik tegen mezelf  ‘Shit Ien, dat gaat nergens over, dit moet anders!’ Maar ja, hoe dan?
Denken, voelen, piekeren, totdat ik mezelf even buiten mezelf plaatste en me afvroeg; ‘wat zou ik iemand adviseren die hier nou mee zit? Heb ik 3 tips?’ En jawel hoor, ze kwamen…

Tip 1: Kijk het monster in de bek: Gewoon maar eens kijken hoe het er voor je neus er allemaal uit ziet, wat daar zit, hoe dat publiek eigelijk in elkaar steekt. Jij brengt je aandacht eens even he-le-maal bij hen. Punt.

Tip 2: Praat over datgene wat gewoon uit je mond komt rollen: Weet je, dat zit er namelijk toch. Daar zit waarschijnlijk veel passie op en daarom waarschijnlijk best interessant voor mensen om te horen. Punt.

Tip 3: Neem jezelf niet al te serieus: Je kunt altijd nog geloven dat het allemaal waar is, dat het eng is en dat het een intellectueel en kritisch publiek is. Maar je weet het niet… Dus; neem jezelf met dit soort ideeën niet te serieus en gooi er ook een beetje liefde en lichtheid in. Roep ook eens ‘Schatje’. Dat helpt.

Nou, daar stond ik dan. Midden in tip 1 kwam ik helemaal in de ontspanning en genoot ik van de ervaring. Het was geweldig om te doen, heb ervaren dat het ondersteunend is om te leren en gewoon de stap te maken EN: heel dicht bij mezelf te blijven. Punt.

Het mooiste was nog dat na mij Marcel van Driel kwam, die een mooi verhaal vertelde over een ervaring die hij had als kinderboekenschrijver. Leuke vent. Stond daar heel relaxt op het podium. Vertelde zijn ding en gaf er een boodschap aan. Mooi. Na zijn verhaal komt ie regelrecht naar me toe en bedankte me. Ik keek hem aan en hij zei: ‘Door jouw verhaal heb ik mijn papieren voorbereiding weggegooid en ben ik gewoon gaan vertellen wat er uit me rolde. Het is heerlijk en ik dank je hartelijk daarvoor’.

Wauw! Instant bewijs van hoe het is om iets te Ownen, het gewoon mee te nemen en in te zetten in het moment.

Kijk! Hier wil ik dus meer van!

Update:
Hier het filmpje van Stand Up Inspiration om te zien hoe het eruit zag die avond….


%d bloggers liken dit: