Afstandsbediening-management

afstandsbediening_vrouw_boos312

Een aantal jaren geleden was ik één van de drie laatste bureaus voor een groot cultuurverandertraject bij een potentiële klant. De bedoeling van de opdracht was om alle medewerkers mee te krijgen in hun nieuwe missie, visie en kernwaarden. ‘Alles levend maken op de werkvloer’. Een klus waar ik een aantal jaren mee vooruit zou kunnen, dus absoluut van belang om binnen te halen.

Ik werd het! Je snapt dat ik daar blij mee was. Ik was natuurlijk ook benieuwd waarom de keuze op mijn aanpak gevallen was… Dat helpt weer voor de volgende keer om te weten wat aanspreekt en hoe ik onderscheidend kon zijn ten opzichte van andere bureaus.

Dus ik naar de algemeen directeur en hij vertelde dat er een moment in het laatste gesprek was wat zo kenmerkend was voor mijn aanpak, dat ie meteen wist dat wij met elkaar zouden gaan werken… hoewel zijn mededirecteuren eerder in een soort shock raakten van dat moment. Ik kon het me natuurlijk ook heel goed herinneren. Zo ging het:

…’Ik wil U nog een ander uitgangspunt noemen van mijn werkwijze: Ik neem namelijk geen enkele verantwoordelijkheid voor het resultaat…’

Het werd stil. Heel stil. Ik zag drie totaal verschillende reacties voor me. De ene directeur keek me glazig aan en werd stil. De tweede liep rood aan, ademde hoorbaar diep in en uit en veerde overeind. En de derde begon keihard te lachen…

Ik keek naar nummer twee die het woord nam. ‘Wat zegt U nu? Wij wilden juist No cure, no pay met U afspreken’.

Waarop ik zei: ‘No cure, no pay, dat kan ik ook, geen enkel probleem! De verbazing op zijn gezicht werd non-verbaal groter en zichtbaarder…

Ik vervolgde: ‘Als ik no cure, no pay doe, dan ga ik voor jullie naar de winkel met afstandsbedieningen. Ik koop 350 afstandsbedieningen en programmeer ze voor je. Vervolgens richt je ze op je medewerkers en druk op het knopje. En klaar is Kees… doen ze precies wat je wilt op de manier die jij wilt’. Waarop de algemeen directeur zei: ‘Precies! Daarom dus…

Ik geniet nog altijd van dit voorval. En het is een van de redenen waarom ik de Jump Methodiek heb ontwikkeld. Nog minder als consultant van belang te zijn en echt medewerkers vanuit zichzelf in beweging te laten komen. Omdat ze dat zelf zien zitten en zelf willen.
Dus; hoe gaaf zou het zijn als medewerkers vanuit zichzelf, als is het maar één millimeter, zouden bewegen in de richting van uw ambitie?

Gaaf toch?

Jump Movement groeit!

Vanaf augustus 2012 zijn wij gegroeid met maar liefst 19 partners. Stuk voor stuk mensen die samen met Jump Movement geloven in de kracht van het in beweging komen door te luisteren naar jezelf. Die stuk voor stuk enthousiast zijn over het Jump Programma en dat enthousiasme omzetten in acties om Jump Movement in de wereld te brengen.

Ik wil ze aan jullie presenteren. Dat doen we binnenkort nog veel uitgebreider op de website, maar ook hier wil ik mijn enthousiasme over onze groei niet achterwege laten.

Van links naar rechts op de onderste rij: Marc de Jong Luneau (Zakelijk directeur), Joris Hofmans (Creatief directeur), Ingeborg van Meggelen, Ira Janssens-Verheugen

Middelste rij: Alexandra Maas, Debbie Been, Margje van der Lei, Ineke Hurkmans (Founder, Algemeen directeur), Silvia Maas, Anneke Loonen, Linne van Straten, Jacqueline Huisman

Bovenste rij: Mirjam Koolhoven, Gerda Bultstra, Agnes Colijn, Nini Vietor, Jeroen Smoorenburg, Marie Pastoor, Erik Janssen, Maud Lankhorst, Camille Appels

Niet op de foto; Maud Minnebach.

Veel succes allemaal en let’s all Jump and move the world!!

Ode aan Twisk…

Twisk; wie heeft er nog nooit van gehoord?? Ik nog niet voor februari van dit jaar. Per toeval kwam ik er terecht omdat ik met mijn nieuwe zakenpartners een paar dagen de hei op wilde om alle plannen uit te werken die we in ons hoofd hadden.

Dus, op naar Moeders Erf… Oftewel een heel leuk huis in de achtertuin van Anna Buisman. Een prachtig plekje, mooi gebouwd, heel veel licht… eigenlijk een soort loft in de weilanden. We konden aan het werk en binnen 3 dagen was het hele plan rond…

En deze week ben ik er weer. Nu met mijn lief! We hebben een weekje vrijgenomen en het plan is om eens heerlijk uit te rusten. Dat heeft me in het begin wat moeite gekost; het afkicken van een lange, drukke tijd duurde ietsje langer dan ik dacht. Pas na een dag of 4 voelde ik de ontspanning meer en meer. En kon ik gaan genieten…

Ik wil jullie dit plekje niet onthouden. In een zeer idyllisch dorpje met bijzonder mooie huisjes en boerderijen staat Moeders Erf. Het huisje past helemaal in de sfeer van het gebied, de bollenvelden, de pasgemaaide grasvelden, de stroomtram van Medemblik naar Hoorn. En overal watertjes, slootjes en kleine plasjes. Veel groen, veel lucht en veel windmolens… want dat gaat natuurlijk heel goed samen met de lucht.

Als je eens zin hebt in een weekje rust… check Moeders Erf in Twisk. Je zult er genieten.

Check deze link voor meer info…

Ben jij oma…??

Ja, ik ben oma… Dat heeft wel een heel andere klank dan wat iemand zou denken. Ik ben nog net geen 50, sta midden in een nieuw internationaal bedrijf en ik surf op de hoogste golf.

Nu zeg ik daarmee natuurlijk niet dat andere oma’s dat allemaal niet meer doen… hou me ten goede! Ik zie heel veel zeer actieve, leuke, spontane, hippe, eigentijdse en betrokken oma’s. Maar dat beeld van een ‘oma’ … ik raak het niet helemaal kwijt.

Ik had zelf twee hele lieve oma’s; Oma Sien, met haar knotje, eeuwige schort en altijd koken. En Oma Beth, die wat strenger was, maar dol op haar kleinkinderen. Allebei ‘stereotype’ oma’s. Lief, koektrommel, schuimpjes en degene die overal voor zorgde.

Tja, dat beeld past niet bij mij. Daarom raak ik soms ook in de war van deze term… Misschien moeten we er een nieuwe naam voor verzinnen, een naam die we door de kleinkinderen laten verzinnen. Omi, Omineke…. ik weet het niet. Ik ontkom er ook niet aan…

Laat ik er maar aan wennen; Bram is mijn kleinkind; ik ben dol op hem. Om de week op zaterdag passen we op en dat is bijzonder leuk. Hij is mijn rustpunt in mijn hectische leven. Ik laat alles uit mijn handen vallen en het allerleukste is eigenlijk gewoon om naar hem te kijken. Zien wat ie allemaal doet en ontdekt. En Jan en Sien hebben daar ook al een aardig steentje aan bijgedragen…

Dank voor de kleintjes, voor die mooie nieuwe mensjes die onze lijn voortzetten en vanuit ons komen. Ik ben er trots op en blij mee… En laten we ‘Oma’ maar gewoon aannemen… het is ook een eretitel…

The movement has landed

Vandaag is het Jump Movement team aangekomen in New York city voor een geweldige week vol Jumpsessies en inspirerende ontmoetingen. Onze crew bestaat uit 9 personen; stuk voor stuk enthousiaste mensen die echt hun allerbeste willen geven om dit de meest waanzinnige lancering te laten zijn die er bestaat! BNI was onze eerste ontmoetingspunt van de dag. Om 07.00 u stonden we klaar voor het wekelijkse ontbijt met Chapter 6. Hier konden we meer over Jump vertellen en er zijn een aantal leuke follow ups met geïnteresseerden uit deze meeting voortgekomen….

Jump in New York

new-york-city

Van 1 tot en met 7 mei vertoeft het team van Jump Movement in New York City voor een bijzondere voorjaarscampagne. We spreken er met trainers, coaches en adviseurs en andere geïnteresseerden. Maar vooral doen we veel Jump sessies. Bijvoorbeeld met het Business Network International en de Women’s Networking Group. Met als hoogtepunt een Mega Jump in Central park. Want laten we eerlijk zijn: If we can make it there…. Volg ons blog en blijf op de hoogte!

Nieuwe tijden…

Op  1 mei was het zo ver; de nieuwe website van Jump Movement wordt gelanceerd… Na ruim een jaar volop zelf aan de slag te zijn geweest, is er een nieuwe samenwerking, is de nieuwe website een feit en kijken we vooruit naar een bijzondere ontwikkeling.

Ik heb het afgelopen jaar als een zeer bijzonder avontuur ervaren. Bergen en dalen, hoogtepunten en dieptepunten. Vertrouwen afgewisseld met momenten van spanning en vrees… Wellicht herkenbaar bij mensen die voor grote veranderingen staan of daar midden in zitten.

Inmiddels zijn we alweer een week terug van de lancering in New York; daar hebben we een bijzondere lancering gedaan op verschillende plekken; van een open Jump in Central Park tot een zeer zakelijke Jump met een aantal bedrijven… Volop mogelijkheden voor de toekomst.

En op 4 en 14 juni presenteren we eindelijk het partnerprogramma van Jump Movement. Iedereen die interesse heeft in dit programma, kom dan gerust langs in Amsterdam of Eindhoven… Je bent welkom!

Jump Movement Testimonials

2013-08-17 08.46.10

Testimonials:

Afgelopen maandag was ik een van de gelukkigen die mee mocht doen aan de eerste bijeenkomst van Jump! En dat was LEUEUEUEUK!!!

Als je wilt weten wat Jump precies inhoudt kun je het beste hier even kijken (ook als je mee wilt doen trouwens).

Ik heb genoten die middag.

Fijne mensen, leuke verhalen, warme ontmoetingen, en dat alles binnen 2 uur en zonder verdere verplichtingen en negatieve consequenties. Ik kan het iedereen aanraden.

Het is als :

  • een warm bad waarin je kunt rondzwemmen zonder dat het water ooit koud wordt
  • een knuffel van een levensgrote knuffelbeer die je precies goed vasthoudt
  • een onverwachts opstel waar je een 10 voor krijgt alleen al door je naam te schrijven
  • warme chocolademelk precies op het moment dat jij er zin in hebt.

Wendie

Eind vorig jaar werd ik benaderd om aan de geboorte van Jump! bij te dragen. Een uitdagend initiatief waarbij vrouwen door heel Nederland, in kleine groepjes, bij elkaar komen om elkaar te inspireren en te steunen bij hun persoonlijke groei. Ik voelde me natuurlijk vereerd maar merkte wel dat ik enigszins sceptisch was, omdat er al zoveel vrouweninitiatieven zijn. Maar na de eerste ontmoeting, met zo’n tien vrouwen, begon mijn enthousiasme toch kleine sprongetjes te maken. Dit voelde goed, bijzonder en professioneel!

En afgelopen maandag gingen we de Jump!methode voor het eerst uitproberen. Met twee groepjes van 6 vrouwen gingen we twee uur lang nieuwsgierig aan de slag. En WOW! wat was dit bijzonder! Krachtig, warm, verrassend, verbindend, terug naar de essentie, kwetsbaar. Dit zijn woorden die bij mij opkomen als ik deze ervaring wil beschrijven. Én ik heb heel sterk míjn eigen, unieke kracht als vrouw gevoeld! En die van alle vrouwen in die ruimte. Ieder op haar eigen-wijze.

Als iedere vrouw toch deze support en verbinding met andere vrouwen kan ervaren… Zouden we dan, gezamenlijk en apart, niet hele mooie dingen kunnen doen? Ik zie, door de laagdrempeligheid én de eenvoud, grote mogelijkheden voor Jump!

Nadine

Voor mij is de Jump!Methode iets wat een opening biedt om naar boven te laten komen wat er werkelijk bij me speelt. Ik ervoer het contact binnen de groep als zuiver en waarderend, zo fijn! De energie was voelbaar in verbondenheid Dankzij de ruimte die geboden wordt om echt eerlijk en open op jouw manier te delen wat je wilt delen is er zoveel bij mij intern in werking gesteld, dat is ongelofelijk! Ik ging naar huis met  het gevoel dichter bij mezelf te zijn.

Liefs Vanessa

Door jump heb ik meer inzicht gekregen in welke sprong voor mij nu het meeste verschil kan maken. Meteen gedeeld en mee aan de slag!

Ingeborg

“Zonder enige twijfel en moeite had ik me opgegeven voor één van de eerste JumpStar sessies. Mijn nieuwsgierigheid was niet meer in bedwang te houden: hier moest ik meer van weten. Ik heb vanaf deze eerste JUMP-ervaring een bijzonder gevoel over alles wat ik ben en mee bezig ben.

Het is ongelofelijk om te ervaren hoe snel je je verbonden kunt voelen met vrouwen die je helemaal niet kent. De veiligheid en het vertrouwen binnen de groep geven je alle ruimte om echt jezelf te zijn. Je krijgt vanzelf de nodige warmte en rust om eens bij jezelf te voelen wat er nu echt toe doet.

Een fantastische ervaring, waarvan ik vind dat iedere vrouw in Nederland dit minimaal één keer moet ervaren!”

Sylvia

Wat zou je doen met 35 miljoen?

Laatst zaten we zomaar gezellig met elkaar op de bank en ontstond het gesprek rondom de volgende vraag: “Wat zou je doen met 35 miljoen?” Met Nikita, Johnny en Jeroen akkerden we zo eens door deze vraag heen.

Ik merkte bij mezelf dat ik deze vraag wel eens eerder langs heb laten komen en dat ik toen vaak dacht: ‘O, mijn God, dat is echt teveel denkwerk, daar kan ik niet eens bij met mijn hoofd, dat is zooooveel, daar kan ik niet eens de rijkwijdte van voelen’.
We bleven eens fantaseren en we hadden allemaal heel leuke ideeën die we over elkaar buitelend deelden.

Toen we eenmaal voorbij waren aan: shop till you drop, huis(zen) kopen, vakantie naar een oneindig ver land, geld cadeau doen aan geliefden, goede doelen kiezen, eindelijk DIE auto kopen, nieuwe meubels, enz. werd het een poosje heel stil…
Tja, dan hebben we nog minstens 30 miljoen over… ‘O jee, wat doen we daar dan mee?
Lichte paniek bij iedereen; het is wel heel veel geld… Hoe moet dat?’ We belandden ietwat in zorgenland; ‘O jee, dan moeten we wel een aantal goede adviseurs hebben om ons te helpen dat goed te doen. En we moeten oppassen dat niet allerlei mensen misbruik van ons gaan maken. En waar zetten we dat geld dan neer, in Zwitserland, of toch beter op de Kaaimaneilanden….’ In een keer was het minder zorgeloos, maar gingen we meer in de modus van: ‘nou, doe eigenlijk maar niet, het brengt ook wel gedoe met zich mee…’
Oeps, het gesprek voelde in een keer zwaar en lastig…

Totdat…

…ik een denksprong maakte waar ik ERG blij van werd… De lucht klaarde op en de hele stemming verschoof van depressief en moedeloos, bijna wanhopig, tot sprankelend, energiek en inspirerend!

Waar ik met op kwam was met name om projecten te gaan verzinnen die anderen iets opleveren; ondersteunen bij ontwikkeling, groei en het werkelijk empoweren van anderen. Ik zag mezelf helemaal dienend aan anderen, bedrijfjes steunen, projecten opzetten, nieuwe spannende, nog nooit vertoonde ideeën bedenken en uitwerken die iets kunnen betekenen voor anderen. En daar leek geen eind aan te komen! Anderen helpen het beste uit zichzelf te halen, volop levend, volop voelend alsof het je meest uitdagende project is om te doen.

Ik werd er erg blij van!! En plots ontdekte ik NOG iets heel interessants: ‘Ik DOE dat al, ik BEN daar al mee bezig, ik BEN al aan het werk om anderen te empoweren, om mensen te helpen hun eigen kracht te zien en die op te pakken… Wauw! Daar heb ik niet eens 35 miljoen voor nodig… Ik doe het al… binnen Papillon werken we aan eigenaarschap nemen, ik ben Jump! aan het opbouwen, ik geef Avatartrainingen, ik ben moeder, ik coach mensen zodat ze kunnen groeien, ik besteed mijn leven aan het helpen van anderen.’
Wauw en nog eens wauw! Wat een geweldig mooie ontdekking… Dus, voor mij niet persé 35 miljoen, ik doe het al met wat er nu is, ik heb eigenlijk alles wat ik nodig heb om gelukkig te zijn en een zinvol leven te hebben. Geweldig! Voelde me plots erg dankbaar voor wat mijn leven tot nu toe is en heb bergen goede moed voor de toekomst. Dus, die 35 miljoen, zullen we die in 3500 stukjes hakken en veel meer mensen blij maken?

…Alhoewel; shop till you drop in NYC is toch ook niet te versmaden… Laten we eerlijk wezen…

Allemaal Oenen

Vandaag een zeer mooi voorbeeld van hoe communicatie (niet) werkt:

In ons huis is een schilderploegje aan de slag om de bovenverdieping een beetje op te knappen. We gaan immers ons huis verkopen, dus we willen dat het er wat strakker uitziet.
In de voorbereiding daarvan stemde ik met Jeroen af dat het dezelfde kleur zou worden als beneden. (*niet definierend wat ‘beneden’ precies inhoudt)
Zo gezegd, zo gedaan. De schilders naar binnen, Jeroen naar de verfwinkel en aan de slag. 3 dagen verder: alles zit mooi in de lak, echter, ik heb wel een vreemd gevoel bij de kleur… Het lijkt wel heel wit.. Ik denk nog; ‘Dat zal de grondverf wel zijn’. (*niet afstemmend of dat werkelijk zo is..)

Dus vandaag komt de aap uit de mouw: Ik hoor dat het geen grondverf is, maar de echte uiteindelijke lak.
Ik: ‘Wat…? Dat is niet de goeie kleur!’
Jeroen: ‘Het is toch dezelfde kleur als in de woonkamer? Dat was toch de bedoeling?’
Ik: ‘Niet als de WOONKAMER, als de HAL…!’
Jeroen: ‘Ja, dat heb je niet gezegd…’ (*klopt)
Ik: ‘En die bekisting doen ze die niet?’
Jeroen: ‘Welke bekisting?’
Ik: ‘Die de afscheiding tussen de hal beneden en boven aangeeft. Dat zijn dus nu al 3 kleuren…’
Jeroen: ‘Dat wist ik ook niet..’
Ik: ‘Die schilders zijn ook echte Oenen, dat ze dat niet even melden, of vragen of die bekisting ook moet…’
Jeroen: ‘Ja klopt, Oenen…’
Ik: ‘En jij bent ook een Oen, jij checkte ook niet wat ik precies bedoelde’
Jeroen: ‘Is ook weer waar’
Ik: ‘En ik ook, want ik checkte ook niets, ging mijn eigen gevoel ook niet na. Dat liet ik voor het gemak ook maar even links liggen’

Dus: allemaal Oenen. Blij toe. Ik gelukkig ook. Het vingertje wijst gewoon ook weer naar mij. Voelt toch beter. Sorry Jeroen, sorry schilders, sorry mezelf.
Have a nice day!

ps. klein plaatje van onze moooooie hal…

Wat te doen bij plankenkoorts?

Boy With Stage Fright

Geruime tijd is een van mijn dromen om op het podium te staan. Ik wil spreken. Natuurlijk spreek ik al jaren, zo’n 46 om precies te zijn. Ik spreek tegen alles wat beweegt zo ongeveer, maar dat is het niet soort van spreken wat ik bedoel.

Ik bedoel spreken op een podium. Een verhaal vertellen, iets zeggen over mezelf wat anderen weer helpt om geïnspireerd te zijn en te groeien.
Mijn droom startte vorig jaar toen ik op ‘Het Bal der Beloften’ was bij Talentfirst in Amsterdam. Iedereen werd uitgenodigd om een droom van zichzelf mee te brengen en die avond net te doen of we 5 jaar vooruit waren in de tijd en de droom ook werkelijkheid was.

Ik vertelde daar over mijn concept Own_It. Ik had inmiddels een boek geschreven en ik sprak op grote podia met vele grote namen. Mijn leven zou bestaan uit reizen en spreken.

Op die avond kreeg iedereen 2 minuten de tijd om zichzelf -in de toekomst plaatsend- even voor te stellen. Ik trok de stoute schoenen aan en hup! op het podium. Ik genoot! Ik was onvoorbereid, maar erg dicht bij mezelf en spontaan.
Het ging erg lekker en de reacties uit de zaal waren verbluffend leuk en enthousiast! Daar wil ik dus meer van…

Ondertussen ging het gewone leven door en kende ik wel een aantal inspirerende sprekers die ik als voorbeeld zag. Een daarvan was Stephen Covey, met name om de inhoud van zijn verhaal en Remco Claassen om de manier waarop hij zichzelf neerzet op een podium. Ik heb Remco 5 minuten gezien op een podium en voelde meteen iets van ‘Hé, dat lijkt m’n broer wel’. Oftewel: ‘He dat lijk ik wel’

Via Huub van Zwieten kwam ik in contact met Remco en mocht meedoen aan zijn masterclass ‘Spreek’. Een dag waarin ik een aantal technieken leerde omtrent spreken en beïnvloeden. Bijzonder boeiend!

De volgende stap: Stand Up Inspiration van Martijn Aslander en Anja Wassenaar. Een bijzonder leuke avond met sprekers, ervaren en beginnend. Het thema van de avond was ‘Confessions of a speaker’. Ik er naar toe. Toomler in Amsterdam, het mekka van vele sprekers en stand up comedians.

Voor de pauze genoot ik van een interview met Arko van Brakel, ondernemer en spreker. Over zijn ervaringen, over zijn fouten en over zijn successen. Leuke vent, sprekend.

Na de pauze; ik als eerste aan de beurt! Best spannend. Heb de hele weg van Eindhoven naar Amsterdam zitten oefenen op mijn 3 minuten spreektijd. Bij Abcoude zei ik tegen mezelf  ‘Shit Ien, dat gaat nergens over, dit moet anders!’ Maar ja, hoe dan?
Denken, voelen, piekeren, totdat ik mezelf even buiten mezelf plaatste en me afvroeg; ‘wat zou ik iemand adviseren die hier nou mee zit? Heb ik 3 tips?’ En jawel hoor, ze kwamen…

Tip 1: Kijk het monster in de bek: Gewoon maar eens kijken hoe het er voor je neus er allemaal uit ziet, wat daar zit, hoe dat publiek eigelijk in elkaar steekt. Jij brengt je aandacht eens even he-le-maal bij hen. Punt.

Tip 2: Praat over datgene wat gewoon uit je mond komt rollen: Weet je, dat zit er namelijk toch. Daar zit waarschijnlijk veel passie op en daarom waarschijnlijk best interessant voor mensen om te horen. Punt.

Tip 3: Neem jezelf niet al te serieus: Je kunt altijd nog geloven dat het allemaal waar is, dat het eng is en dat het een intellectueel en kritisch publiek is. Maar je weet het niet… Dus; neem jezelf met dit soort ideeën niet te serieus en gooi er ook een beetje liefde en lichtheid in. Roep ook eens ‘Schatje’. Dat helpt.

Nou, daar stond ik dan. Midden in tip 1 kwam ik helemaal in de ontspanning en genoot ik van de ervaring. Het was geweldig om te doen, heb ervaren dat het ondersteunend is om te leren en gewoon de stap te maken EN: heel dicht bij mezelf te blijven. Punt.

Het mooiste was nog dat na mij Marcel van Driel kwam, die een mooi verhaal vertelde over een ervaring die hij had als kinderboekenschrijver. Leuke vent. Stond daar heel relaxt op het podium. Vertelde zijn ding en gaf er een boodschap aan. Mooi. Na zijn verhaal komt ie regelrecht naar me toe en bedankte me. Ik keek hem aan en hij zei: ‘Door jouw verhaal heb ik mijn papieren voorbereiding weggegooid en ben ik gewoon gaan vertellen wat er uit me rolde. Het is heerlijk en ik dank je hartelijk daarvoor’.

Wauw! Instant bewijs van hoe het is om iets te Ownen, het gewoon mee te nemen en in te zetten in het moment.

Kijk! Hier wil ik dus meer van!

Update:
Hier het filmpje van Stand Up Inspiration om te zien hoe het eruit zag die avond….


%d bloggers liken dit: