Het woord is aan Mech…

Mijn blog is deze keer voor iemand die ik een tijdje geleden leerde kennen. Mech. Zij is een stralende, goedlachse, prachtige en moedige vrouw uit Tilburg die ik leerde kennen bij de Ontbijtshow van De Tafel van één. Toen had ze nog geen ervaring ermee gehad, maar was ze vooral nieuwsgierig…

En wauw wat een power! Afgelopen week sprak ik haar weer en ze vertelde dat ze voor het blad van de EDS patiëntenvereniging een stuk had geschreven over haar ervaringen met De tafel van één. Ik las het vluchtig door en was geraakt door haar openheid en directheid. En ik vroeg of ik het mocht gebruiken. En dat mocht!

Ik wil het jullie niet onthouden…

De tafel van één

Ondanks mijn EDS en de beperkingen die ik daardoor heb, ben ik niet gemaakt om thuis tussen vier muren te blijven zitten. Ik ben niet afgekeurd, heb ruim een jaar in de ww gezeten en na een behoorlijke innerlijke strijd heb ik me eind 2012 ziek gemeld. Vanaf 1 maart 2013 zit ik in de ziektewet. Toch blijft het kriebelen om aan het arbeidsproces deel te nemen/ vrijwilligerswerk of iets anders nuttigs buitenshuis te doen. Maar waar begin je? Na meer dan 100 sollicitaties en even zoveel afwijzigingen had mijn zelfvertrouwen een flinke deuk opgelopen.

In het Stadnieuws van Tilburg stond een advertentie van De tafel van één. Er stond een korte uitleg waardoor ik geïnteresseerd raakte:

Veel vrouwen willen (weer) aan de slag, maar weten niet waar ze moeten beginnen. De tafel van één maakt vrouwen bewust van hun kwaliteiten en kansen en biedt perspectief op een opleiding, een baan, een eigen onderneming of vrijwilligerswerk. 

De opzet is eenvoudig: vrouwen komen vijf ochtenden bijeen, onder begeleiding van een tafelbuddy, om te praten over zichzelf en hun toekomst. Dankzij een bijzondere gespreksmethode inspireren en motiveren de vrouwen elkaar. 

Nieuwsgierig maar ook een beetje sceptisch heb ik me aangemeld. Eind februari was de eerste bijeenkomst en eind maart de laatste bijeenkomst. Ik was de enige deelneemster in een rolstoel maar al heel snel werd mij iets duidelijk. Ook al heb je een heel andere achtergrond, verschil in leeftijd, opleiding, woonomstandigheden, alle vrouwen herkennen dingen van elkaar, voelen zich verbonden, durven zich kwetsbaar op te stellen en gaan in hun eigen kracht staan. Dat gebeurde dus ook bij mij, tot mijn eigen verbazing.

Ik voelde me heel erg beperkt door mijn EDS, door mijn lichaam. Ik worstelde enorm met wat ik allemaal wil maar wat mijn lijf niet meer (goed) kan. Door de gesprekken aan De tafel van één ben ik vrijer geworden in mijn hoofd. Ik kan dat wat ik wil bereiken meer los zien van wat mijn lichaam wel of niet kan. Dat betekent niet dat ik nu mezelf alleen maar overbelast, juist het tegendeel. Ik ben wat liever voor mezelf geworden, geef meer toe aan wat mijn lichaam vraagt. Tegelijkertijd onderzoek ik wel hoe ik bepaalde dingen kan doen zonder de voor mij zo gebruikelijke zeven mijlslaarzen aan te trekken. Ging ik voorheen van A direct naar B, nu doe ik allerlei tussenstappen en vraag ik aan anderen wat meer hulp.

Terug naar iets nuttigs/zinnigs willen doen. Inmiddels heb ik me er een beetje bij neergelegd dat werken niet echt meer tot de mogelijkheden hoort. Er is wel iets voor in de plaats gekomen: ik ben zelf tafelbuddy geworden voor De tafel van één en heb onlangs een serie van 5 bijeenkomsten afgerond.

Was de eerste keer voor mij als deelneemster een bijzondere ervaring, de tweede keer als buddy heeft me echt versteld doen staan. Wat een mooie, sterke, grappige en creatieve vrouwen. Echt geweldig om te merken dat er zo snel saamhorigheid, begrip en respect voor elkaar ontstaat. Maar het meest bijzondere: wat een enorme powerboost is dit!  De vrouwen voor wie ik tafelbuddy ben geweest waren zo enthousiast dat ze allemaal gevraagd hebben of we elkaar kunnen blijven zien en dat is inmiddels al bij mij thuis gebeurd. De volgende afspraak is ook meteen weer gemaakt.

Ik kan het echt uit de grond van mijn hart aan iedereen aanbevelen!

Mech Nieuwkamp- van Kempen

De tafel van één staat inmiddels al in veertien steden: Alkmaar, Almere, Amersfoort, Delft, Deventer, Doetinchem, Haarlem, Helmond, Hengelo, Eindhoven, Enschede, Groningen, Nijmegen en Tilburg.

Wil je meer weten, kijk dan op de website: http://www.detafelvaneen.nl/

De tafel van één is een initiatief van WOMEN Inc. in samenwerking met het Ministerie van OCW, gemeentelijke overheden en maatschappelijke organisaties.

Jump Movement is betrokken omdat de Jump Movement methode gebruikt wordt als hulpmiddel om vrouwen met elkaar in gesprek te brengen.

Inmiddels hebben duizenden vrouwen meegedaan en zijn honderden buddy’s opgeleid om met hun groepje samen het Jump Gesprek te doen.

Afbeelding

Advertenties

Een gedachte over “Het woord is aan Mech…

  1. Super om te lezen en door dit soort verhalen raak je nog meer geïnspireerd om verder te gaan als Buddy zijnde, het laat je veel inzichten zien die je nog nooit eerder hebt gezien. Mech ik heb bewondering voor en Ineke, ik wil je hartelijk danken voor de methode die jij hebt opgezet voor alle vrouwen die het nodig hebben! Chapeau!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s